De Weinschenker

keller probe

Wijn: Plezier en Luxe,
een pleidooi voor het genot van wijn

Voorinformatie en trefwoorden:   'stomme' computer   Alsace-Gewürztraminer van Domaine Ehrhart uit de Alsace   banale dorst   Barolo van Anselma uit de Toscane   beklagenswaardige drommels    bloemenweide in de kelder   brompotten   brood en wijn   Cabernet Sauvignon van Bergkelder uit Zuid-Afrika    Chateau Beaumont uit de Mèdoc   corpulente matronen   kunst van het genieten   Don Juan   dorst is een wereldmacht   druivige Muskateller   duizend-en-een aroma’s   Eiswein   elegante Riesling   ernstige Barolo   erwtentellers   existentiële minimum   Faust   fluwelen Merlot   frisse suizelen van een bron   geluidloze tederheid   geweldige hartstocht   Goethe   gouden-sluitel   gracieuze ballerina’s   grappenmakers   heilige dorst   Heilige Dorst   Hogeschool van het drinken   Huxelrebe Auslese van Dr.Hinkel uit Rheinhessen in Duitsland   Italiaanse Soave   kaarsen-aan-en-helm-af-voor-het-gebed   Kapellenwijn   Kathedraleneffect   kelder vol met appels   kosmische vrolijkheid   krachtige Chardonnay   Kurt Tucholsky   levensfilosofie   limonade net zo lekker als champagne    ondergaande zon aan zee    prachtige Grüner Veltiner   rijke Bourgogne   Römerhof in Traben-Trarbach Mosel   rozengeurige Traminer   Rubens   Sauvignon Blanc van Santa Rita uit Chile   Sauvignon Blanc   slabber, slabber, weg ermee   Sokrates   stemmingmoordenaars   waardige Cabernet Sauvignon   warmhartige Syrah   Weltschmerz   Wijncultuur   Xantippe   zinlijke wereld   Zuid-Afrikaanse Chardonnay   zuurpruimen

De dorst is een wereldmacht en samen met de honger de trouwste begeleider van de mens. Hij volgt hem overal naar toe: echt, waarlijk oerdemocratisch zijn recht vragend zonder rekening te houden met geslacht, leeftijd, intelligentie, beroep, rijk of arm.
Niemand wordt door hem ontzien. De dorst heeft steeds het laatste woord en overleeft elke verzadigdheid, dat is maar goed ook; want eeuwige verzadigdheid betekend niet alleen het einde van alle hoop, de dolkstoot in het zaligmakendste van alle soorten genot: het toegeven aan de verlangens van de heilige dorst.
In tegenstelling met de banale dorst, die dagelijks verschijnt en gelijktijdig bijna volautomatisch met water, bier, thee, mijnentwege ook met melk en andere onschuldige dranken geblust word, bevredigt man de edele of Heilige Dorst met een vorm van een kuur net zo gecultiveerd en smakelijk met wijn en aanverwanten à la champagne.
Dat is de Hogeschool van het drinken
Ik geef geen geheim prijs, als ik aangeef, dat ik een leven zonder wijn niet levenswaardig vind. En er bestaan melancholiek doorweven gemoedstoestanden waarin mij de dronkenschap als een hartsvriend welkom is.
Dat heeft, om misverstanden van tevoren uit te sluiten niets te maken met "laten vol lopen" en "dronken zijn"; noch met 'Weltschmerz'. (vrij vertaalt volgens Wolters woordenboek: ziekelijke smart over de ellende op aarde), noch met depressieve toestanden. Het tijdelijke gewaardeerde "dronken zijn" is een toestand van kosmische vrolijkheid, die de ziel gelukzalig laat swingen en je nader als ooit bij de goden brengt.
Zo als iedere liefdesgeschiedenis begint ook die naar de wijn steeds opnieuw: met verlangen naar bepaalde smaken in de mond; met smachtende verlangens naar geuren en aromen, zoals die alleen in de wijn te vinden zijn.
Welke fles men dan opent is geheel afhankelijk van de momentane stemming.
Wijncultuur is tenslotte niets anders dan soeverein in praktijk gebrachte kunst van de juiste keuze van de wijn;of deze apart wordt genoten; of passend bij een gerecht.
De perfecte harmonie begint bij de eenvoudigste van alle combinaties: namelijk bij brood en wijn.
De keus moet zonder vooroordeel zijn en ook ver weg van alle schijnheiligheid. "Op het altaar zetten" is niet gewenst: de beste, mooiste, duurste wijn is ook maar voor één doel: namelijk gedronken worden.
Dat is zijn bestemming, egaal of het om landwijn gaat of een rariteit. om te drinken: slabber, slabber, weg ermee.
Dus niet 'kaarsen-aan-en-helm-af-voor-het-gebed'!
De wijn is niet gemaakt om te aanbidden, maar natuurlijk steek ik de neus bij een elegante Riesling dieper in het glas; denk ik bij een rijke Bourgogne, waardige Cabernet Sauvignon, warmhartige Syrah, ernstige Barolo, prachtige Grüner Veltiner, krachtige Chardonnay, fluwelen Merlot, druivige Muskateller of rozengeurige Traminer langer na, dan bij een gewoon wijntje, zo gezegd eentje, die je nog beschermend in de hand wilt nemen.
Dat is het 'Kathedraleneffect'. Ik betreur mensen, die alleen maar zo genoemde "fijnste en duurste" wijn drinken.
Hen ontgaat de bonte wereld van de aardige 'Kapellenwijn', waar men "U" tegen zegt en die bepaalde beminnelijke charmes hebben. Belangrijk is, dat kleine en grote wijnen authentiek zijn: typisch van oorsprong en jaargang: dat het om een eerlijk gewas gaat, dus een wijn, waarbij de "schijn" niet over het "zijn" triomfeert.
uitzoeken
Wijnen zijn net mensen: er bestaan sterke persoonlijkheden maar ook beklagenswaardige drommels; er zijn rechtlijnige "naturen" en opscheppers; corpulente matronen en gracieuze ballerina’s; grappenmakers en brompotten.
Wijn kan onbeschaamd, schuw, gesloten, buitensporig, verkwistend, luid of zacht zijn. De een heeft meer spieren, de ander meer degelijkheid.
Ik heb wijnen gedronken, die mij aan vrouwen van Rubens lieten denken, en anderen suggereerden de sfeer van de ondergaande zon aan zee; van een bloeiende zomerweide; een kelder vol met appels of het frisse suizelen van een bron.

Duizenden wijnen hebben een gelijke grondstructuur.
Tot op de kleinste punten zijn met hulp van de moderne techniek alle in de wijn aanwezige moleculen te analyseren: alcohol, glycerine, suiker, zuren, vitaminen, stikstof, zwavel, mineralen en ontelbare aroma’s.
De meeste hiervan zijn aan te wijzen, toch het smakelijk belangrijkste is niet vast te leggen.
Dat kan de 'stomme' computer niet vastleggen of feilloos aangeven; alleen de mens met zijn unieke zintuigen is in staat, de smaken en geuren waar te nemen en te omschrijven.
Een Zuid-Afrikaanse Chardonnay kan hetzelfde alcoholpercentage; hetzelfde suikergehalte per liter en net zo veel zuren hebben als een Italiaanse Soave of een Sauvignon Blanc, toch ieder van deze wijn geurt en smaakt heel verschillend.
Iedere wijn heeft zijn specifieke eigenschappen, zijn individuele genetische aromencode.
In dit veelvoudige, deze genuanceerde rijkdom ligt de oude en toch altijd jonge mysterie van de wijn.
Tegelijkertijd is het een verklaring voor het feit, dat het wijndrinken in een anders wel zo rationele bestuurde wereld steeds weer een heerlijk avontuur is; een steeds nieuwe en fascinerende ontmoeting met kleuren, geuren en duizend-en-een aroma’s.
Daarom ook hou ik van de wijn, nota bene de goede, omdat hij mij de zinlijke wereld openbaart, die geluidloze tederheid aan kan bieden als ook geweldige hartstocht.
Deze belevenissen zijn voor mij juist nu zo belangrijk in een tijd, waarin afgunst en andere acties tegen elke vorm van genot aan de orde van de dag zijn.

Ideologen, bureaucraten en zuurpruimen ageren tegen alles wat genot verschaft, egaal of het de alcohol is, de koffie, suiker, auto of de globale algemene consumptie, die verder gaat dan het existentiële minimum.
Bijzonders kan ik de zelfingenomen gezondheidsapostelen missen, die ons willen wijsmaken, dat ieder, die per dag een of twee glazen wijn drinkt, tenminste met één voet aan de rand van het alcoholisme staat.
Belachelijk.
Wie met genot drinkt, is niet afhankelijk. Hij neemt met vreugde waar, dat wetenschappelijke studies de hoge gezondheidswaarde van de wijn aangeven, maar heeft dit alibi niet nodig om met ‘opgeheven hoofd’ zijn glas leeg te drinken, omdat hij weet, wat hem goed doet en de hoeveelheid, die voor geest en de ‘stemmingmoordenaars’ ervan, dat zij (overigens net als in het algemeen de puriteinen) maar één echte eerlijke beweegreden hebben, namelijk de wens, die mensen te straffen, die een grotere bekwaamheid bezitten gelukkig te zijn.
Maar daar zit meer achter. Wij, die het leven ook bekijken door braadoven en wijnglas, hebben niet alleen te maken met afgunstpraters en clowns van pessimisten, maar ook met profeten van een ander levensfilosofie, die aan allen met gevoel voor gecultiveerde levenswijze suggereren, dat limonade net zo lekker is als champagne.

Limonade smaakt beter dan champagne. Mijn antwoord hierop is het pleidooi voor de genieter.
Genieten heeft niets met geld te maken, al helemaal niets met opschepperij. Een beetje money staat het genieten niet in de weg; het kan best een gouden-sluitel zijn tot het rijk van de mooie belevenissen.
Toch een ding kan ook de rijkste niet: kopen van genot.
De bekwaamheid voor blij en onvooringenomen genot komt van binnenuit, van ieder zelfs.
Hierbij horen ook grootmoedigheid met gelijktijdige deemoedigheid in die zin, dat men de aangename vignetten van het leven niet als vanzelfsprekend aanneemt.
Wie dagelijks alleen van het beste en duurste snoept, die vergaat het net als Goethe (een meester in het genieten), die geen problemen had met dagelijks drie flessen wijn ‘sommigen slapen hun roes uit, de mijne staat op het papier’ en in ‘Faust’ liet hij weten: ‘zo waggel ik van begeerte naar genot en bij het genot verlang ik naar begeerte’.

Verslaafden kunnen niet genieten.
Z
ij zijn slaven van de begeerte, zij beheersen het niet.
Fanatisme en erwtentellers zijn de aangewezen dodelijke vijanden van het genot; net als Kurt Tucholsky’s parodie van de hoofdboekhouder, die aan zijn vriendin schrijft: ik hou hartstochtelijk van jou, en dan hartstochtelijk met het liniaal tweemaal onderstreept!
Genot is niets anders dan de bekwaamheid zich aan de mooie en aangename dingen van de (niet altijd onfeilbare) schepping te onderwerpen.
Wat reeds de afzweringpredikers van Sokrates (maar die had goed praten, omdat hij onderhouden werd van zijn, van de geschiedenisleraren miskende vrouw, de beeldschone en brave Xantippe) tot de knorrige intellectuelen van vandaag niet waar willen hebben, is eenvoudigweg dit: genot is een domein van het gevoel, geboren uit de muze van levenskunst en een aparte plooienval van de ziel. Voor het naakte overleven is het genot niet belangrijk, maar zonder zou alles grijs zijn.

De kunst van het genieten is het, dat het leven mooi maakt.
In het kort: genieten is ook een ernstnemen van de schepping.
En ik ga nu naar de wijnkelder.
Misschien open ik een 92er Huxelrebe Auslese van Dr.Hinkel, met een goudgele kleur; een rijpe wijn met ongecompliceerde, vrolijke lange afdronk.
Misschien open ik een van de laatste flessen van de rode 89er Cabernet Sauvignon van Bergkelder uit Zuid-Afrika met zijn onverwisselbare vanille- en tanninesmaken.
Altijd heb ik zin in de 66er Alsace-Gewürztraminer van Domaine Ehrhart en beleef de bloemenweide in de kelder.
Of ik ontkurk de laatste Eiswein uit 1976 van de Römerhof in Traben-Trarbach an der Mosel met wel de lekkerste afdronk, of een 92er Chileense Sauvignon Blanc van Santa Rita met de oh zo bekende smaak van champignons in de afdronk, of laat de 69er Château Beaumont bloedrood in het glas vloeien, waarbij de typische Mèdoc- aromen mijn neus veroveren, of ik pak de 83er Barolo van Anselma in de Toscane.
Een van deze flessen zal het worden, omdat ik zin in een fijne wijn heb. De wijnliefhebber is net als Don Juan, altijd op zoek naar mooie oogsten, waarbij het zeer aangenaam is, dat, in tegenstelling van Don Juan, de jager en de gedaagden in de liefde, toch in de wijn meestal de verwachte genotvolle vervulling word bereikt.
Proost   Zum Wohle   Prosit   Salute   Cherio   Sante
Flessenpost naar De Weinschenker
™De Weinschenker2004