Nielluccio Een druivensoort op Corsica
De trots van ArgentiniŽ: Malbec: een druif met gebruiksaanwijzing
Merlot: ein Mytos in neuer Heimat
Het drogen van druiven: Amarone
De Wijnstok met wortels en al
Zinfandel: oud of niet?

Ampelographie II druivensoorten van Aghiorgitiko tot Epinette
Ampelographie III druivensoorten van Faberrebe tot Muscadet
Ampelographie IV druivensoorten van Nasco tot Ruländer
Ampelographie V druivensoorten van St. Laurent tot Zweigeld
Ampelographie VI 'De ontelbare aantallen druivensoorten van Paronetto'
Ampelographie VII Barbera, Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Carignan, Mueller Thurgau, Rivaner, Pinotage, Sauvignon, Silvaner en Trebbiano
Ampelographie VIII Artikelen over druivenaanplant, druiven, bescherming, oogsten e.z.v.
Beelden-Galerie van Druivensoorten
(De ontelbare druivensoorten van L.Paronetto in 1979)

aghiorgitiko-druif Een gemiddelde wijngaard heeft in Europa de grote van plusminus vier voetbalvelden (behalve in Spanje, daar zijn wijngaarden zo groot als de oppervlakte van de stad Maastricht of Eindhoven).
Om een gelijkmatige kwaliteit van de wijn te waarborgen moeten de druiven van een normale wijngaard in een dag of twee geoogst worden.
Plukmachines doen dat razendsnel, maar oogsten ook bladeren en onrijpe druiven,
zodat de betere wijn nog steeds met de hand gelezen moet worden en dus een kostbare en tijdrovende zaak is voor de wijnboer.
Er zijn zelfs wijnboeren, die laten de wijn niet tros voor tros oogsten,
maar druif voor druif en alleen zo de rijpste en vooral gezonde druiven binnen halen voor een excellente wijn (en daar zit ook geen enkel blaadje tussen!!).
De oogst is bij iedere handeling zo voorzichtig uit te voeren, dat de druiven niet open barsten voordat zij de druivenpers bereiken!
Ook het persen moet aangepast en hoogst gelijkmatig gebeuren, zodat de schillen en de pitten van de druif geen sap afscheiden en het druivensap bitter maken



wijnstokDe Wijnstok  Wijn vind zijn oorsprong in het water uit de bodem. Deze dwarsdoorsnede van een wijngaard in de buurt van een rivier bij St-Julien in de Médoc laat zien hoe de wortels van een wijnstok voldoende voedsel en vocht uit arme grond kunnen puren door maar diep genoeg te graven.
Grind en zand zijn hier pluspunten voor kwaliteit. Zij zorgen ervoor dat de bodem tot op grote diepte poreus blijft, zodat het regenwater diep kan binnendringen en de wortels diep kunnen boren.
Op de achtergrond een 50 jaar oude vruchtdragende Cabernet, waarvan de ranken langs draden zijn geleid (1).
Op de voorgrond een 20 jaar oude stok in winterse staat (2), gesnoeid en beschermd door aarden walletjes.
Kiezelstenen aan de oppervlakte zijn door de regen schoongewassen (3). Op sommige plekken zijn zij bevlekt met kopersulfaat (4); men heeft zo overvloedig gespoten dat er bij bodemanalyse spoortjes koper worden gevonden.
Klaver en andere landbouwproducten worden vaak in de grond geploegd om deze vruchtbaarder te maken (5).
Ook de na het persen overgebleven schillen, 'mare', gebruikt men hiervoor (6).
De bovenste laag van 30 cm bestaat uit zand en grind en men vindt er slechts weinig wortels in (7).
Dan komt er een laag mergel, jaren geleden van elders aangevoerd, misschien tijdens het aanplanten van de wijnstokken.
Door deze laag lopen horizontale grote en kleinere wortels.
De volgende 30 cm bestaat uit een harde massa samengedrukt zand en biedt niets interessants (9).
Geen worteleinden, maar uitsluitend grote wortels die doordringen tot een volgende, dikkere laag (10).
Deze bestaat weer, zoals ook de bovenste laag, uit zand en grind, maar is wat rijker aan organische bestanddelen, misschien door het inbrengen van mest jaren geleden.
Hier vinden wij weer veel wortels waarvan de kleinere de pas wordt afgesneden door een compacte laag (11) van zand op 1,2 m.
Hieronder zien wij weer zandkleurige, roestkleurige (12) en gele (14)laagjes, met hier en daar horizontale stroken grijs zand ertussen (13).
Deze grijze kleur is ontstaan door het doorsijpelen van water. Men vindt er kleine wortels in, die verder op deze diepte niet voorkomen. Een 50 jaar oude wijnstok heeft op dit niveau altijd nog wortels van 2,5 cm dik, die verder naar beneden doordringen naar andere lagen grind en zand. Wortels hebben alleen maar wat aan de door hen gezochte minerale stoffen als deze in opgeloste vorm aanwezig zijn.
Hoe meer druiven een wijnstok draagt, hoe minder van deze kostbare stoffen er per druif aanwezig zullen zijn; een argument dus voor het beperken van de opbrengst.


Amarone  de druiven liggen of hangen te drogen in grote houten gebouwen op matten en zijn bestemt voor de dessertwijnen (Vino Santo) of de droge variatie (Amarone).







Malbec druif met gebruiksaanwijzing Iedereen die een duur betaalde wijncursus volgt, moet, zelfs wanneer dat een serieus bedoelde cursus is, uit het hoofd leren dat de Malbec een van de zogenaamd 'klassieke' druiven van Bordeaux is. Weliswaar in een bescheiden, aanvullende rol, maar toch.
Zou je echter vragen naar namen van niet al te obscure chateaux waar deze soort nog een aandeel van, laten we zeggen, 5% binnen de assemblage haalt, dan zou dat wel eens een oorverdovende stilte tot gevolg kunnen hebben. Immers de Malbec is vandaag de dag niet meer dan een curiositeit in Bordeaux.
Je vindt hem daar onder de noemer Pressac enkel nog in perifere gebieden als Blaye en Bourg. Onthoud dus maar liever 1) dat Malbec eigenlijk Cot heet, 2) dat hij als Auxerrois de smaakbepalende druif van Cahors is, en 3) dat diezelfde Malbec de 'nationale' blauwe druif van ArgentiniŽ is.
Malbec En met vrij lichte wijnen, geproduceerd in de stijl van middelmatige Bordeaux. Wijnen van Auxerrois op rijke bodems met een te hoge opbrengst en bovendien gemengd met een flinke portie slappe Merlot en extra tannines toevoegende Tannat. Het kan gelukkig ook heel anders. Cahors kan wel degelijk een authentieke dijk van een wijn zijn.
Voorwaarde is dan wel dat de Auxerrois op een arme, kalkhoudende bodem staat aangeplant. De druif kan dan fruit met een dikke schil en bijgevolg veel kleur en tannine van de goede soort produceren. Fruit dat net als dat van de Tannat in Madiran op vakkundige wijze 'getemd' moet worden.
Zie bijvoorbeeld de wijnen van producenten als Cháteau du Cèdre en Clos Triguedina. Of die van Cháteau Lagrezette, gemaakt volgens de volrijp-fruit-plus- nieuw-hout-principes van Michel Rolland.
Minder in het oog springend maar toch wel de aandacht waard is het gegeven dat Malbec onder de noemer Cot op vrij grote schaal is aangeplant in het centrale Loire-dal, lees: in de regio's Saumur en Touraine. In Saumur mag hij - theoretisch althans - zelfs voor de productie van mousserende wijn gebruikt worden. Een realistischer optie is evenwel een stille rode met de appellation Touraine, hoewel je ook die met een vergrootglas moet zoeken.Verwerking in een assemblage met Cabernet Franc en Gamay ligt meer voor de hand.
Buiten Frankrijk is Malbec al helemaal een curiosum. Jancis Robinson noemt in haar Guide to Wine Grapes als overige Europese 'vindplaatsen' Noord-ItaliŽ en Ribera del Duero. Beide met een hoog anekdotisch gehalte.
Op z'n best in Zuid-Amerika  Met afstand Malbec land nummer 1 is ArgentiniŽ. Net als de Tannat is de Malbec (k) daar door immigranten uit het Zuidwesten geÔntroduceerd. En niet alleen daar. Immers, ook in de buurlanden BraziliŽ, Chili en Uruguay vind je een substantiŽle aanplant van Malbec. Een verklaring voor de populariteit in ArgentiniŽ is de potentieel vrij hoge opbrengst! Het droge, gezonde klimaat in de streek van Mendoza draagt hier zeker toe bij.
Over het algemeen zijn de wijnen van de Argentijnse Malbec een stuk minder tannineus dan die van zijn Franse tegenhangers, soepeler en voller. Mede daardoor is het mogelijk om hem in heel uiteenlopende stijlen te vinifiŽren, van Beaujolaisachtig tot Bordeauxachtig. Een voorbeeld van die eerste benadering, met de nadruk op fruit, is de versie van de broers Jacques en Fransois Lurton. Het is echter ook heel goed mogelijk om de Malbec een langdurige houtrijping te laten ondergaan. Ik proefde ooit een 1977 Malbec van Norton die ruim 15 (!) jaar op groot hout had gelegen plus een paar jaar op fles, en die wijn vertoonde nauwelijks sporen van vermoeidheid.
Een Reserva in de ware zin des woords! Afgezien van vinificatiestijlen beseffen de Argentijnen hopelijk dat ze zich met hun Malbec internationaal moeten kunnen onderscheiden. Met Cabernet Sauvignon ligt dat anders. Een ander land om in de gaten te houden is Chili.
Vergeleken met de Argentijnse Malbec is de Chileense meestal wel tannineuzer maar net als de Carmenère - nog zo'n soort die ooit belangrijk was in Bordeaux - brengen tal van producenten hem tegenwoordig als varietal op de markt. In de rest van de Nieuwe Wereld is de positie van de Malbec marginaal. Hij is wel in diverse landen aangeplant, maar verdwijnt meestal anoniem in Bordeaux Blends.
Individueel gebottelde Malbecs uit AustraliŽ of Zuid-Afrika ben ik tenminste nog nooit tegengekomen.
Wel een uit CaliforniŽ en nog een goede ook, die van Arrowood in Sonoma. De productie daarvan is overigens wel uitermate beperkt.
Merlot  Ein Mytos in neuer Heimat  Der charaktervolle Merlot hat sich von der Gironde über fast alle Weinbaugebiete der Welt verbreitet. Der berühmteste aller Merlots, der Chátau Pétrus aus Pomerol, war einstmals großes Vorbild für unzählige Epigonen in aller Herren Länder.
Gerade die Spanier bestechen beute mit einem ganz eigenen Stil, wie Peter Hilgard herichtet.
Die weltweit wichtigsten Merlot-Produzenten sind neben Frankreich insbesondere Italien, das Schweizer Tessin und Rumänien. Aber auch Kalifomien, Chile, Südafrika und Australien drängen auf den umkämpften Merlot-Markt.
Insbesondere Amerikas Weintrinker scheinen gegenwärtig im Merlot-Rausch zu sein. Sic können nicht genug davon bekommen.
Die mit Merlot bepflanzte Rebfläche hat sich in Kalifornien innerhalb der letzten Dekade verzehnfacht. Was ist der Grund für diesen plötzlichen Leidenschaftsausbruch, der mittlerweile auch Europas Weingenie erfasst hat?
Böse Zungen behaupten, der Boom sei vor allem wegen des so einfach auszusprechenden Namens der Rebsorte entstanden.
Wichtiger als das scheint allerdings das sehr griffige Marketing-Konzept der amerikanischen Weinindustrie zu sein. Es wird auf die Aussage reduziert, der Merlot sei weich, samtig und einfach zu trinken.
Alles Eigenschaften, die auf Amerikas bisherigen roten Liebling, den Cabernet Sauvignon, nicht so recht zutreffen wollten und die der Konsument jetzt als willkommene Alternative betrachtet. In seinem Ursprungsland Frankreich wird der Merlot sehr selten als reinsortiger Wein ausgebaut. Selbst in St. Emilion und in Pomerol werden fast immer kleine Mengen anderer Sorten beigemischt. Eine gewisse Rolle spielt dabei der Cabernet Franc, dessen Charakter dem des Merlot ähnlich ist.
Merlot Zuid-Tirol
Wijn-Flessenpost naar De Weinschenker
ôDe Weinschenker0104