De Weinschenker
Nederlandse Wijnverhalen

De jeugd drinkt zich geen ongeluk Jan Ligthart Eindhovens Dagblad ‘99

Wie Let er op de kleintjes? Of: Hoe Het Genootschap voor de Vrienden van de Goede Wijn Albert Heijn voor de winst zorgt

Boerenbedrog 2

Het boerenbedrog 1 van de restaurants of Hoe de een de ander zwart maakt

Verstand van wijn, of zo ontdek je nog eens wat!

Wijn uit Oostenrijk, cultuur die je proeft of ter kennisgeving van een Vinoloog (proefkrant 2000)

Creatief met hout volgens de Nederlandse Wijnbeurs te Weesp of het Vatencollectief (zo hoort u het eens van anderen)


Wijn uit Oostenrijk, cultuur die je proeft (proefkrant 2000)
Onlangs weer de jaarlijkse Oostenrijkse wijnproeverij in Hotel des Indes te Den Haag. Ondanks het rumoer rond de Oostenrijkse politiek geen beladen proeverij, hoewel er heimelijk vaker over gesproken werd dan toegegeven.
Meer opvallend was het feit dat de proeverij zo langzamerhand uit het jasje van hotel des Indes groeit, er was vorig jaar al niet echt veel ruimte, maar nu waren sommige, producenten zelfs "verbannen" naar plaatsen buiten de zalen, hetgeen hen geen eer aandeed
Ontwikkeling De laatste jaren heeft de Oostenrijkse wijnbouw een stormachtige ontwikkeling ondergaan. Het algehele kwaliteitsniveau steeg sterk, de Grüner Veltliner werd wereldwijd erkend als serieuze druivensoort en de zoete Oostenrijkse wijnen kregen eindelijk de eer die hen toekwam. De internationale aandacht kent echter ook een keerzijde. Het zorgde namelijk naast een toename van kloonwijnen (zoals de zoveelste Chardonnay en Cabernet met hout) ook naar een toegenomen vraag naar een meer soepele, toegankelijke stijl van de authentieke wijnen.
We zien dus nu een aantal zachte, soepele en laagdrempelige wijnen zonder ècht karakter om te kunnen voldoen aan de smaak" (of smakeloosheid !) van het grote publiek. Op de Prowein in Düsseldorf wonnen enkele van deze wijnen een medaille, maar of dit nu echt een compliment voor de wijn is valt te betwijfelen.Waarom ?

Waar echter nog meer aan valt te twijfelen is het volgende:
‘Niet slecht voor een Riesling’ zo sprak een dame op leeftijd aan één van de tafels. ‘Ik kan het weten’; zo vulde zij haar belachelijke opmerking aan: ’want ik ben vinologe’ !
Waarom maken vinologen zich toch steeds onsterfelijk belachelijk met zulke opmerkingen ?
Ondanks de nodige afleiding, werden toch veel mooie wijnen. geproefd waarvan een deel helaas nog niet in Nederland verkrijgbaar is. De Proefkrant selecteerde de volgende wijnen o.g.v. hun absolute topkwaliteit of een bijzondere prijskwaliteit verhouding. Dit keer alleen maar witte wijnen, maar niet onvermeld mag blijven dat Oostenrijk qua rode wijnen ook steeds meer te bieden heeft.
Aanmerking van De Weinchenker: In dit stukje ziet u het ook eens van anderen wat ik al jaren meemaak tijdens proeverijen: De Nederlandse Vinologen zijn onder de maat ingelicht betreffende de wijnen in het algemeen en vooral zoals in boven beschreven artikel de ingenomenheid van foutieve kennis is soms beledigend om aan te horen.

Het volgende artikel is al 4 jaar oud, maar ik kan niet besluiten het weg te laten: Het is nog steeds een voorbeeld van de manier om de winst op te schroeven. Echt zij hebben trouwe klanten, bie blindelings alles geloven wat zij in hun aanbiedingen schrijven.

Creatief met hout een bericht van René van Heusden in Perswijn 2/2000
Het Vatencollectief, dat klinkt als de naam van zo'n radicaal linkse club wereldverbeteraars uit het Nijmeegse. Maar de schijn bedriegt. Het gaat immers om een initiatief van de Nederlandse Wijnbeurs in Weesp. Een organisatie die moeilijk van arbeideristische ideeën valt te belichten. Niettemin stuit je in hun traktaten wel eens op een simpelheid in redenering die je ook tegenkomt bij voornoemde radicale profeten van de heilstaat.
Misschien is dat niet zo toevallig, want ook de wijnbeurs werkt op revolutionaire wijze aan een betere wereld. Echter niet door nivellering, maar door verheffing! In de ideale Wijnbeurswereld kan vrijwel iedere wijn als een Grand Cru smaken, terwijl hij toch maar een fractie daarvan hoeft te kosten! Weesp laat weten hoe: door sappelende kleine boeren onbaatzuchtig te bedelen met Nieuwe Eiken Vaten. Lees even mee waarom: "Wijnliefhebbers kennen en waarderen de verfijnde vanille tonen (sic!) van wijnen die gerijpt zijn op nieuw eikenhout. Een geraffineerde geur en smaak, die kenmerkend is voor de Grands Crus." (?)
"Teneinde topwijnen, die om wat voor reden dan ook verloren gaan voor de rijping op eikenhout, een kans te geven, creëerde de wijnbeurs [... ] bij wijze van experiment de mogelijkheid om als wijnliefhebber zelf een nieuw eiken vat te kopen en dat vat in te zetten voor de rijping van dergelijke wijnen. Een experiment dat uitmondde in het vatencollectief. Het doel van dit project is te komen tot een wijn van Grand Cru kwaliteit en wel voor een aanmerkelijk gunstiger prijs. (...). Een project dat de kleine producent de mogelijkheid verschaft door te dringen tot het niveau van de Grands Crus."
Voorwaar een zeer mooie boodschap én een schoolvoorbeeld van een win-win situatie. Volgens de wijnbeurs krijgt een '99 Merlot-met-Nieuwe-Eiken-Vaten dankzij de inspanningen van het Vatencollectief de allure van een 'Pomerol', een dito Cabernet die van een 'Médoc' en een Chardonnay die van een 'Meursault'. En dat voor maximaal maar fl 16,95 (Pomerol), fl 19,95 (Meursault) en fl 24,95 (Médoc) per fles! Voor de 'echte' moet je tegenwoordig al gauw een snip extra neertellen.
Wat een verademing in een tijd waar alles om ordinair winstbejag draait.
Of zou het te mooi klinken om waar te zijn? Helaas is bij de 'Meursault' de voor grote witte Bourgogne essentiële vergisting op vat over het hoofd gezien. En ontlenen Crus hun status niet primair aan hun 'terroir'? Houtlagering is gevolg daarvan, geen oorzaak. Ergo: neemt het bedrijf met de Grand Cru Expertise die 'echte' Grands Crus niet meer serieus? Of speelt het gewoon handig in op het vertroebelde bewustzijn van de hardleerse wijnbourgeoisie?
Hoe dan ook, echte wereldverbetering dient wel te beginnen met respect voor de waarheid.
Aanmerking van De Weinschenker: Het stukje hierboven is maar al te waar en bewijst zwart op wit wat al jaren de praktijk is van deze soort wijnhandelaren. Zonder chroom laten betalen voor zogenoemde topwijnen, die notabene van de producenten afgekeurd werden.

In De Proefkrant van januari 2001 staat een alles bewijzend artikel over twijfelachtige praktijken van de Nederlandse Wijnbeurs. Op liefs 3 (drie) ! pagina’s werd uit de doeken (fles) gedaan hoe talloze klanten van de Wijnbeurs bedrogen werden met een Italiaanse wijn. Jammer dat de krantenartikel niet te scannen is en het typpen is echt te veel werk voor mij, anders had ik het artikel graag hier opgenomen.

Verstand van wijn, of zo ontdek je nog eens wat!
(gevonden in Adfundum3/2000; zo praten sommige “wijnkenners” het kennermondje ‘Vinoloog’! wel eens langs.)
We zaten met een stel op het terras van Hotel le Prodet in Vacqueras wat te soezen. Rond 17.00 uur zouden we met elkaar het resultaat van ieders huiswerk gaan proeven, een flink aantal wijnen dus. Ik was benieuwd of ieder aan zijn opdracht had voldaan.
'Heeft er niet iemand zin in een glas wijn?' Natuurlijk hadden we dat allemaal. 'Ik heb nog een fles op mijn kamer en zou wel eens willen weten wat Ben ervan vindt.'
Nou, ik was benieuwd. Ik kreeg een bordeauxfles met rode wijn in mijn handen gedrukt. Een goed verzorgde fles, met de fraaie naam La Pauline. Ik las de tekst op het etiket, en moest glimlachen bij de laatste regel. Ik las het achteretiket en moest nog meer glimlachen. En ik vroeg aan Cees me nu eens regel voor regel voor te lezen wat er allemaal op dat etiket stond. Hij begon.
Toen hij aan de laatste regel kwam, las hij -ik vertaal: “Een mengsel van wijnen uit de Europese Unie... Is dit dan geen Bordeaux?" Nee, het is een assemblage van wijnen uit de EU en zogenaamde contractlanden." “0, nou, ik dacht echt dat het een Bordeaux was." "Ik ook,” zei een ander, die de wijn kende. "Maar het staat niet op het etiket”, zei ik. "Maar wil je hem wel proeven?” "Nee, liever niet,” zei ik. “Waarom eigenlijk niet?" “Omdat ik er als wijnbouwkundige en oenoloog eerst een analyse van wil zien. Wat hebben jullie eigenlijk voor deze fles betaald?" Het bleek een gulden of negen te zijn.
Analyse Ik stelde het volgende voor. "Morgen zijn we bij de coöperatie van Cairanne. Ze hebben daar een goed lab. Ik zal vragen om een analyse van een aantal waarden. Vervolgens vraag ik de keldermeester en de verkoopdirecteur wat ze van de wijn vinden. Als ik morgenvroeg de wijn afgeef, hoop ik dat ze jullie morgen middag kunnen uitleggen wat ze hebben vastgesteld.”
Zo gezegd, zo gedaan. De volgende middag kreeg ik het briefje met de uitslagen in de hand gedrukt, met de volgende notities:
Vrij sulfiet (SO2L) 52 mg. De normwaarde is 25; de te hoge waarde is waarschijnlijk het gevolg van de menging van diverse wijnen, waarbij de vrees dat ze elkaar onderling niet verdragen gerechtvaardigd is.
Accidité totale (AT) - oftewel het totaal aan zuren - 3,38 mg. Dit was correct; het betekende dat de waarden van de afzonderlijke wijnen in ieder geval goed waren.
Ph-waarde 3,8. Als normwaarde voor de Ph-graad geldt 4 tot 4,5. Dus de waarde was eigenlijk te laag, waarschijnlijk ook weer omdat de gemengde wijnen niet goed samengaan.
Accidité volatil (AV) - het geheel aan vluchtige zuren - 0,52. De normwaarde is 4,5 graden, dus de wijn had 0,7 graden teveel. Reden kan zijn dat er sprake was van enige azijnzure aantasting.
Densité alcoolique - soorten alcohol en gehalte daarvan - tenslotte: 13,4 graden. Een dergelijke wijn moet tussen de 11 en 11,5 graden liggen. Het was dus te hoog; waarschijnlijk doordat er wat alcohol was toegevoegd om de wijn te verbeteren..
Consternatie. Op grond van al deze gegevens hadden de deskundigen van de coöperatie vastgesteld dat er op 'vakkundige' wijze wat gerommeld was met de wijn. De keldermeester kwam erbij om zijn oordeel te geven. Dat was kort maar krachtig. 'Ik zou dat spul niet in mijn kelder willen hebben. Ik ben benieuwd waar de oenoloog die het gemaakt heeft, zijn opleiding heeft gehad.'
Ook de verkoopdirecteur kwam erbij. 'Wat hebben jullie voor deze fles betaald? Ongeveer negen gulden? Hoeveel is dat, omgerekend in francs? Bijna 27!' Hij liet van verbazing bijna zijn glas uit zijn handen vallen. 'Weten jullie wat zo'n wijn hier in een grote supermarkt zou mogen kosten, als hij al verkocht zou mogen worden?' Nee, we hadden geen idee. Hij. 'Niet meer dan zes á zeven francs!'
'Heb ik me net een pallet van dat spul gekocht,' verzuchtte iemand. Ik werd bedankt voor de duidelijke les. 'Zo ontdek je nog eens wat!' Natuurlijk vroeg ik waarom hij nou die wijn gekocht had. 'Waar let je op bij de aankoop?' 'Prijs, service, garantie, hoe het smaakt,' was het antwoord. 'Maar vanaf nu wil ik dat spul niet meer' En een ander. 'Ik ga alles terugsturen.' Enfin, dat er sprake was van enige consternatie, laat zich raden.
Dankzij La Pauline was er toch enige aanleiding om eens dieper in de wijn te duiken...
Ben Bies, de auteur van deze waarschuwende beschouwing!!!

Aanmerking van De Weinschenker:  Wat is dat een vinoloog? Wie zulke wijnkopers!! als kennis heeft en daarmee ook nog eens wijn gaat proeven; en dan nog in het hotel “le Pradet” in de Vacqueras, sorry, maar dat is onbegrijpelijk van een wijnbouwkundige en oenoloog.
(Maar volgens mij is het alleen een verzonnen stukje om in de krant te komen).

Wie mij kan zeggen wat hieronder te zien is en wat de relatie is met Nederlandse wijngaardeniers geef ik een fles Duitse wijn cadeau.


Het boerenbedrog van de restaurants
Gespecialiseerde ambachtslieden! halen uit: Een onthutsende openbaarmaking van insider volgens de tijdschrift 'Lekker' uitgave 2001 bladzijde 88 tot 94
Hieronder alleen de passages van ene wijnkenner Ron Cohen:

Vraag aan Fred, (bedoeld is ene slager Fred de Leeuw uit ?) hoe zou je de meest eigenzinnige wijnimporteur ten noorden van de Frans-Belgische grens, willen omschrijven? 'Hij vertegenwoordigt passie. Dat vind ik zo mooi. Ron Cohen is een Nederlander die dwars tegen het Franse chauvinisme ingaat en de wijnboeren in de Languedoc voorhoudt: 'Jullie moeten het zo-en-zo doen'. Zijn cuvées, afkomstig van de allerbeste chateaux, vernoemt hij dan naar zijn vrouw of dochters. Zo'n idioot is het.
En de kwaliteit ... oh, man! Ik ken geen wijn die zo geil is.'

Alstublieft, meneer Cohen. Een correcte weergave?
Meneer Cohen, droogjes: 'ik denk het wel. We zoeken speciale, super lekkere spullen. Met als criterium: je moet er helemaal gelukkig van worden. Ik heb mijn eigen ideeën over de productiemethode. Zo ben ik vóór milieuvriendelijke wijnbouw, en tegen het klaren en filteren van wijn. Blijf er met je poten vanaf! Want juist in de droesem, de gistcellen, de tannine, enzovoorts zit het karakter. 'Waarom werken gerenommeerde wijnhuizen in de Bourgogne en de Bordeaux niet op jouw manier?' 'Goede vraag'. Het antwoord is kostelijk: 'Ze beginnen het te doen. Het is kostbaar, hè. Mijn wijnen hebben soms maar een rendement van acht hectoliter per hectare. Een beetje Bordeaux zit op vijftig hectoliter. En dat proef je in je glas: water.'
Gebiologeerd door kwaliteit. Hoeveel hebben jullie in de praktijk te maken met de horeca?

Ron Cohen.-'Ik lever alleen aan de top. Daar zit een vijfde van mijn omzet.
Interscaldes van Maartje Boudeling bijvoorbeeld. Vooral in de laatste anderhalf jaar komen restaurants erachter dat je al die geweldige gerechten beter kunt combineren met ónze wijnen.'
… ik eet geen designe'
'Meteen omgooien en prakken' zegt Ron Cohen 'Je moet het uiteindelijk toch eten. Waar ik mij aan stoor is versluierend taalgebruik. Sommige restaurateurs mogen bij een wijn graag woordjes als ‘subtiel’ en 'élegant’ gebruiken als excuus voor een totaal gebrek aan karakter en smaak'.
Nogmaals: waarom lukt dat niet in Nederland? Is het een kwestie van schaal? Bij Blanc (een supercuisinier waar alleen al vier mensen verantwoordelijk zijn voor de kaas) zit 150 man te lunchen.
Ron Cohen: 'Het punt is dat je die klandizie moet creëren. Wij hebben een cliëntèle aangetrokken die nooit zeurt over prijzen. Die mensen kopen bij ons geen etikettenwijn, zoals een Mouton of een Lafitte. Die houding is bepaald niet gangbaar.
De meeste Nederlanders kopen geen wijn, stukje vlees of taart, nee, ze kopen een bedrag. En daar komt een etiket op: wijn, vlees, taart. Snap je?'

Zoals pré salé. Bij Mont Saint Michel, een oord dat half in zee ligt, liepen schapen rond die zilt gras aten. Kon je absoluut proeven, zei men. Ik ging dus schapen fokken op Ameland: daar konden mijn beesten ook zeetroep vreten. Nou, in de verte merkte je dat het vlees een héél klein beetje zouter was dan normaal.
Maar waarom koop je niet een normale lamsbout die je twee draaien zeezout meegeeft? Dan heb je toch precies hetzelfde?' 'Op wijngebied barst het natuurlijk ook van boerenbedrog,' zegt Ron Cohen. 'Maar jezus, dit is een penibel onderwerp... Wat een heleboel restaurants met wijn doen is schan-da-lig. Inkopen voor vijf gulden, verkopen voor vijftig gulden: geen probleem. Maar het is niet te zuipen. Dát is het probleem.
En dan al die stereotiepe flauwekul met Bourgognes en Bordeaux waar je véél teveel voor betaalt, en die zelden of nooit passen bij de gerechten. Het lijkt helemaal nergens op. Ik vind ook dat restaurateurs geen enkel excuus hebben om zulke dure wijnen aan te bieden.
Er zijn schitterende wijnen met een veel betere prijs-kwaliteitverhouding".

In Nederland ontbreekt nog steeds een restaurant met drie Michelin-sterren. Terecht? Ron Cohen: 'Maartje Boudeling van Interscaldes in Zeeland had drie sterren mogen hebben.' 'Iedereen weet dat Maartje aan het einde van haar ondernemersbestaan is gekomen,' zegt Pieter Booij. 'Ze gaat niet nog jaren door. Dat is te onzeker voor Michelin.
Ook Robert Kranenborg heeft om die reden nooit een derde ster gekregen voor zijn kunsten. Hij was geen eigenaar van la Rive. Stel dat Michelin de derde ster toekent en een week later vertrekt Robert naar een ander restaurant, zoals een voetballer naar een andere club'.

'Wij zijn geen jonge goden meer, vol van idealisme. Hier zit toch dat stelletje ouwe lullen. Het gaat bij ons óók om ondernemerskwaliteit, niet failliet gaan.'
Jullie missen totaal de pointe,' zegt Ron Cohen. De andere twee heren kijken verbaasd naar hun wijnvriend.
'Michelin is een rampzalige toestand. Over een superrestaurant waar met liefde voor het vak wordt gewerkt, krijg je anderhalve regel non-informatie.
Negenennegentig van de honderd keer ben ik teleurgesteld in de restaurants die worden aanbevolen. Michelin is een waardeloos instituut. Laat ze alsjeblieft gewoon banden blijven maken.'
Het is even stil. Fred de Leeuw herneemt zich: 'Dat... ben ik helemaal niet met je eens, Ron. Michelin geeft een aureool aan de hele goede restaurants. Terecht.' Pieter Booij-. 'ik ben ook wel eens teleurgesteld, maar negenennegentig van de honderd keer..'
Ron Cohen knikt drie keer van jajaja.

…Ron Coben: 'Bij mij is het andersom. Restaurant-klanten worden naar mij doorgestuurd. Met de boodschap: 'Voor deze grandioze wijn moet je bij die mafketel van Cohen zijn'.
'Maar jouw product is veel minder kwetsbaar,' reageert Pieter Booii gestoken. 'Wijn wordt alleen maar beter, terwijl mijn taarten met het uur in kwaliteit achteruit gaan! Stel dat een consument onze perfect bereide chocoladeparfait vervoert in een snikhete auto. Dacht je dat die meneer 's avonds tegen zijn gasten zegt: 'Sorry, ik heb de desserts te warm vervoerd?' Welnee! Hij zegt: 'Wat een klote-banketbakker.' Wij zijn toch veel kwetsbaarder, man. Snap je dat niet?'

Het prijskaartje voor de consument  Ron Cohen, stel dat de groep van Alliance-restaurants zegt. 'Jij mag onze wijnkaarten geheel opnieuw invullen'. Wat gebeurt er dan? 'Ze krijgen een hartverzakking. Denk ik. Want ik zou er een zooi van maken, alles omgooien. Wit, rood én rosé. Vooral aandacht voor de laatste, want daar gebeurt nu geen bal mee.'

'Alle Bourgognes en Bordeaux gaan eruit.' '
O
mdat er zoveel betere spullen te koop zijn, vooral in de Languedoc-Roussillon.'

'Ik heb wijnen geproefd ... je kop gaat er vanaf, joh.'

Stel dat restaurants jullie prachtproducten op de kaart zetten. Gaat de klant dan niet failliet de deur uit? 'In mijn geval zou-ie er financieel op vooruit gaan. Mooiere wijnen voor veel minder geld'.
Beste restaurant-ervaring: 'Beluga, Maastricht. Je kunt er waanzinnig goed eten. Eigenaar Hans van Wolde bedenkt allerlei spannende, inventieve combinaties zonder de smaakbalans uit het oog te verliezen. Ik kreeg een keer verrukkelijk-verse, gebakken langoustinestaartjes met - schrik niet - een stuk peperkoek, dat was gedrenkt in zoete dessertwijn. Een banyuls, vermoed ik. Daaromheen zat nog een carpaccio van langoustinestaartjes. Kostelijk.'
Slechtste restaurantervaring: 'Ik weet niet of het handig is om te zeggen, maar bij Toine Hermsen, normaal gesproken een fantastische vakman, heb ik een keer aardappelpuree gegeten die zo vreselijk zout was ... Daar bleef het niet bij. Het lamsvlees was doorgeslagen. Gewoon: te lang in de oven. ik kook zelf, en ik weet: niemand hoeft een stukje lamsvlees te verzieken. En volgens mij kwamen de bonen uit een pakje. Prutswerk.'
Wat absoluut moet veranderen in de hoogste horecaregionen:
'Ik vind het jammer dat bereidingen aan tafel, zoals het flamberen van flensjes of het aansnijden van grote braadstukken, nauwelijks meer voorkomen. Waarom wordt die traditie niet in ere hersteld? Een lièvre royal, een aangeklede haas, waarbij rugfilets met een lepel van het karkas worden gekruld: enig om te zien. Zo moeilijk is dat toch niet?'
Eigen vaktrots: 'Elk jaar heeft het Duitse vakblad Der Feinschmecker in het decembernummer een lijst met de honderd beste wijnen ter wereld. Mijn wijnhandel staat er al vijf jaar in met minstens vijf wijnen. Maar de laatste keer waren het er dertig. Ongelooflijk. Een geweldige erkenning. Zo van: Ron Cohen runt een van de beste wijnhandels van Duitsland. En ik wóón daar niet eens.'
Grootste blunder: 'Mijn Ted de Cuvée, een wijn die is vernoemd naar mijn vrouw, dus niet gespeld als téte, heb ik niet lang genoeg op barrique laten liggen. Door die korte periode in het houten vat mist hij een stukje definitie. Dat komt wel weer goed, maar dat duurt maanden. Stom.'

Boerenbedrog 2  Gestimuleerd door uw oproep in Perswijn wil ik u hierbij een mededeling doorgeven die ik aan de klantenservice van AH heb, gestuurd. Dinsdag 3 oktober: Albert Heijn heeft zijn klantengegevens goed geanalyseerd en, ik krijg de catalogus van de wijnmarkt 2000 over de post.
De inhoud belooft veel: Lynch-Bages 1998, Montrose 1980 Troplong Mondot 1998 voor fl.58 of fl.25+100 airmiles is in deze tijd relatief schappelijk. De vermelding dat de voorraad beperkt is en met name deze wijnen alleen in de grotere winkels verkrijgbaar zijn drijft mij meteen naar het grootste filiaal in de regio, waar het personeel net bezig is de eerste dozen uit te pakken. Helaas: geen van de toppers is leverbaar.
De volgende avond word ik keurig teruggebeld: "Nee, ook elders in de regio niet. ja, het heeft de hele dag storm gelopen met woedende klanten." Nu ken ik dat gevoel van verleden jaar: een identieke situatie en een identieke reactie. AH maakt opnieuw goede sier met wijnen,die hij niet kan leveren.
Bij ons heet dat boerenbedrog. Voortaan maar weer gewoon naar de kwaliteitswijnkoperij.
Johan Veentra Ingezonden brief in perswijn december 2000.

Wie Let er op de kleintjes? “Het Genootschap voor de Vrienden van de Goede Wijn”, een onderdeel van Albert Heijn, verraste mij in zijn juli-aanbieding met wijnen van het Cháteau Thieuley. Doorgaans heeft het genootschap doorsneewijnen in zijn assortiment, iets beter dan die in de schappen van Albert Heijn, maar nu ook weer niet om opgewonden over te raken.
De witte Thieuley, een gewone AC Bordeaux uit Entre-Deux-Mers, is van hoge kwaliteit. Zeker de speciale cuveé van wijnmaker Courselle, die ik vorig jaar voor fl. 17,90 per fles van importeur Léon Colaris in Weert kocht (oogst 1998). De gewone witte van 1999 leverde Colaris in mei voor fl.13,50 de fles. Groot was dan ook mijn verbazing, om niet te spreken van verbijstering, toen ik zag dat het wijngenootschap van AH de witte Thieuley voor fl. 23,95 in de aanbieding heeft. Dit is dus 77% duurder dan bij Colaris! Even dacht ik nog dat het misschien om de speciale cuveé zou gaan, maar nee hoor.
Het is de prijs voor de standaard-witte Thieuley '99. De rosé-variant van het Cháteau bieden onze vrienden van Albert Heijn voor fl. 14,95 aan. Dat is ook nog altijd bijna 11 % duurder dan het bedrag wat de Limburgse wijnhandelaar ervoor vraagt. Het is mij nu wel duidelijk hoe AH er elk kwartaal weer in slaagt om een nieuwe supermegagigawinst aan de aandeelhouders voor te schotelen. Weg met de grootgrutters. Leve de kleine zelfstandige wijnimporteur!
André Vermeulen, Den Haag
Aanmerking van De Weinschenker: Dit is gepubliceerd in de decemberuitgave van PersWijn. Weer eens een bewijs van een ander dan De Weinschenker, die al jaar en dag attendeert op de uitbuitmethoden van deze soort ‘wijngenot-bedervers’. Hier horen ook de ‘Gall en Gall consorten’ bij, die steeds weer in advertenties de beste wijnen aanbevelen en dan niet leveren.
Het ergste is toch, dat zij hiermede klanten trekken die eenmaal in de zaak ook heus flessen kopen, maar dan van twijfelachtige kwaliteit en/of flink boven de prijs waarmee de goedkoop geprijsde wijnen dubbel en drievoudig terug verdiend worden. Nog een bewijs? Kijkt u dan Boerenbedrog 2.
In het vervolg zal ik nog meer zulke mooie stukjes laten zien.

De jeugd drinkt zich geen ongeluk
Jan Ligthart Dr. Jaap van der Stel. “Wij weten onszelf tegenwoordig bijzonder goed te beheersen” Eindhovens Dagblad zaterdag 4 juli 1999
Twee jaar geleden bleek uit onderzoek dat minderjarigen in Zuidoost-Brabant verontrustend veel alcohol nuttigden. Anno 1999 staat het er volgens GGD en Novadic nog slechter voor. Is de jeugd aan het verloederen en valt dat de hedendaagse maatschappij te verwijten? Nee, zegt Dr. Jaap van der Stel. "De samenleving is gewoon gevoeliger geworden."
In de negentiende eeuw besteedden arbeiders een kwart tot de helft van hun schamele inkomen aan drank. Tegenwoordig verdienen we veel meer en is drank relatief bijzonder goedkoop. Toch besteden we niet een tiende, niet eens een veertigste van ons inkomen aan drank. We houden onze maat.
‘Eigenlijk ging de vraag over jongeren en drinkgedrag’. Maar Dr. Jaap van der Stel, staffunctionaris bij een instelling voor geestelijke gezondheidszorg in Noord-Holland, mag het graag in een groter perspectief plaatsen. Dat valt hem ook niet moeilijk, want vier jaar geleden promoveerde hij op het proefschrift 'Drinken, drank en dronkenschap'. Geen uit de hand gelopen brallerige studentengrap, maar een gedegen studie naar het drinkgedrag van de Nederlander in de afgelopen vijf eeuwen. “Wat hij in dat proefschrift concludeerde, gaat nog steeds op”, zegt hij. “Het valt allemaal reuze mee met het drankmisbruik in de moderne tijd”.
En dat geldt ook voor de jongeren. Van der Stel wil best geloven dat er in den lande door de jeugd meer gedronken wordt. “En dat het probleem in de kleinere dorpen in Zuidoost-Brabant groter is dan in de steden, heb ik eerder ook in Zeeland gezien. Voor een groot deel kan dat verklaard worden uit het feit dat op het platteland geen bioscoop of ander vermaak is te vinden. Alleen disco's en cafés”. “En dan is het drinken geblazen.
Maar twintig glazen alcohol of meer per week, dat zegt hem niks. Dat is groepsgedrag op vrijdag- en zaterdagavond. Ik zou me pas zorgen gaan maken als er elke dag wordt gedronken”. Toenemend drankgebruik heeft volgens Van der Stel ook niets te maken met verloedering van de samenleving. "Het is zelfs nog maar de vraag òf er sprake is van toenemend drankgebruik. Per hoofd van de bevolking stijgt het drankgebruik in Nederland niet. En een verloedering van de samenleving is zeker niet het geval. Eerder het tegendeel."
Veel deskundigen wijzen niettemin op het verband tussen alcohol en toenemend geweld in het uitgaansleven. “Het zou best kunnen”, zegt Van der Stel, “dat het aantal geweldsdelicten onder jongeren toeneemt. Maar dan toch niet vanwege de drank. Dat zal nooit de oorzaak zijn, hooguit drempelverlagend werken. Vanavond zijn er wellicht weer 800.000 Nederlanders aangeschoten of dronken. Maar die gaan niet allemaal op de vuist met anderen.” Dat het toch allemaal zo verontrustend lijkt, komt volgens Van der Stel door de veranderde standaards die worden gebruikt bij onderzoeken.
“Neem kindermishandeling. Ik durf de stelling aan dat op dat vlak sinds 50 jaar een geweldig gunstige ontwikkeling gaande is. Maar als je de cijfers van betrokken instellingen erbij pakt, lijkt het alsof er alleen maar een stijging te noteren valt in het aantal mishandelingen.” Wetenschappers en deskundigen hebben al snel een vervormd beeld van de maatschappij, zo meent Van der Stel. “Ik ben zelf werkzaam in de geestelijke gezondheidszorg en werkte eerder in de verslavingszorg. In deze sectoren zie je alleen maar ellende. Dan wordt je beeld van de samenleving al snel misvormd door de klanten die je binnen krijgt”.
“Maar ook de 'gewone man' kijkt niet neutraal tegen maatschappelijke problemen aan. Tegenwoordig vinden we al gauw iets 'erg', we zijn steeds gevoeliger geworden. En stellen bovendien steeds hogere eisen aan onszelf. Als er dan eens iets gebeurt, zoals dodelijke vecht- en schietpartijen in het uitgaansleven, dan reageert de samenleving meteen zeer verontrust. En de media versterkt dat alleen maar. Op zich is dat een goede ontwikkeling, maar er ontstaat wel een scheef beeld van de samenleving”.
Het is aan de tijd goede* wijn te drinken
(* De Weinschenker)
Proost   Zum Wohle   Prosit   Salute   Cherio   Sante
Flessenpost naar De Weinschenker
™De Weinschenker2004